Categoría: Comunicados

  • A hostalaría galega necesita dereitos, non escusas

    A hostalaría como motor económico

    A sinatura do convenio de hostalaría de Pontevedra supón un paso adiante nun sector que non pode seguir sendo sinónimo de precariedade.
    A hostalaría é hoxe un dos motores económicos de Galicia: só en agosto de 2024 alcanzou as 71.760 persoas afiliadas á Seguridade Social no sector hostaleiro, acadando en agosto de 2025 as 73.367 afiliacións, un incremento anual do 2,2 %.

    Durante o conxunto do ano, o número medio de persoas cotizantes foi de 62.486 en 2024 e de 65.209 en 2025. Son cifras que amosan o peso crecente do sector hostaleiro na nosa comunidade autónoma.

    Crecemento económico e realidade laboral

    Segundo datos do Instituto Nacional de Estatística e da Xunta de Galicia, no primeiro semestre de 2025 o sector hoteleiro galego obtivo ingresos de 165,5 millóns de euros, un 4,3 % máis que no mesmo período de 2024. Só en xuño de 2025, os ingresos ascenderon a 46,9 millóns, un 9,3 % máis que en xuño de 2024.

    Mais o crecemento económico non significa automaticamente unha mellora das condicións laborais. Detrás destes números hai cadros de persoal sometidos a sobrecargas de traballo, horarios partidos, presión constante, salarios axustados e riscos psicosociais que acaban enfermando a quen sosteñen co seu esforzo este sector cada vez máis importante en Galicia. Por iso, cada avance en dereitos é fundamental.

    Conquistas en Pontevedra

    En Pontevedra, CCOO xunto con UGT acadamos un convenio que recolle unha suba salarial do 7 % para 2024-2025, cláusula de revisión vinculada ao IPC real, melloras sociais (como permisos para acompañar fillos menores ao médico) e un recoñecemento histórico para as camareiras de piso.
    A partir de 2027 pasarán a unha categoría superior en hoteis de 3 a 5 estrelas, sen renunciar a estendelo ao resto de hoteis de menor categoría no futuro. Trátase de conquistas reais que dignifican un sector marcado durante demasiado tempo pola precariedade.

    A responsabilidade da patronal

    É xusto recoñecer tamén a responsabilidade da patronal de hostalaría de Pontevedra, que entendeu a necesidade de avanzar nun acordo equilibrado e asumiu o reto de mellorar as condicións laborais do sector. Esa actitude contrasta coa mantida noutras provincias, onde o bloqueo e as propostas regresivas seguen sendo a norma.

    Contradicións sindicais

    Algúns sindicatos optaron por non asinar este acordo, criticándoo publicamente a pesar de recoñecer en privado as melloras conseguidas e instando aos demais a asinalo.
    Fano como parte da súa estratexia sindical, mais non pode esquecerse que, na mesa, presentaron unha oferta económica inferior á que finalmente se logrou grazas á presión e firmeza de CCOO. Criticar o que se asinou sen recoñecer as condicións de partida é, cando menos, unha contradición.

    O bloqueo na Coruña

    Mentres tanto, na Coruña a patronal bloquea avances e propón retrocesos, como eliminar o complemento por incapacidade temporal. O seu argumento é a “alta taxa de absentismo” na hostalaría.

    Mais esa acusación é tramposa: baixo a etiqueta de absentismo inclúense baixas médicas xustificadas, permisos legais ou o exercicio de dereitos recoñecidos.
    Unha enfermidade non é absentismo. A conciliación non é absentismo.

    O que non queren recoñecer é que son as propias condicións do sector as que enferman ás traballadoras e traballadores. A sobrecarga de traballo, as xornadas partidas, a falta de descanso e a presión constante xeran baixas laborais. No canto de investir en prevención e saúde laboral, pretenden eliminar dereitos.

    Un futuro que pasa polos dereitos

    Desde CCOO dicímolo con claridade: o futuro da hostalaría en Galicia non pasa por recortar dereitos, senón por amplialos. O crecemento do emprego turístico debe ir acompañado de convenios que protexan a saúde, dignifiquen salarios e ofrezan estabilidade. O contrario sería perpetuar un modelo insostíbel que condena ao pessoal ao esgotamento e ao sector á falta de profesionais.

    Avanzar en dereitos, como se fixo en Pontevedra, é o único camiño. Porque sen dereitos non hai futuro digno para a hostalaría galega.

  • VACACIONES, PLANIFICACIÓN Y DISFRUTE

    Aunque gran parte de la plantilla aún estará con el síndrome postvacacional, debemos ser conscientes de que quedan menos de 4 meses para acabar el año.

    Dados los acontecimientos provocados por la empresa en referencia al consumo de vacaciones a principios de año, tenemos que ser muy cuidadosos con cómo y cuándo disfrutar las que nos queden para no perderlas.

     

    Además, os recordamos la importancia del CUESTIONARIO DE PSICOSOCIALES, el cual os animamos a completarlo, a pesar de que hay ciertos detalles que podían haberse hecho mejor.

     

     

     

     

     

     

     

     

                       

    Fecha de publicación: 15/9/2025

    Descarga nuestro comunicado en PDF

  • CCOO firma el III Plan de Igualdad en Grupo Tendam

    Fruto de la lucha y compromiso de CCOO con la Igualdad se ha firmado el III Plan de Igualdad de Tendam

    Desde CCOO hemos trabajado con firmeza y constancia durante todo el proceso de negociación de este III Plan de Igualdad, con el objetivo de mejorar significativamente las medidas recogidas en el plan anterior. Ha sido un proceso exigente, en el que se avanza en materia de igualdad, y queremos reconocer el esfuerzo de las personas que han estado en primera línea de esta negociación y de toda la plantilla, trasladando inquietudes para llevar vuestra voz a esta negociación.

    Este Plan está diseñado para beneficiar a una plantilla compuesta por 6.933 personas trabajadoras, de las cuales son mujeres una gran mayoría, 6.013 y 920 hombres. Entre las medidas más relevantes que se han acordado en el marco de este IIIPlan de Igualdad, se encuentran:

     Medida 7: Elaboración y difusión de un Diccionario de Competencias y un Diccionario de Puestos de Trabajo, con descripción de funciones y habilidades requeridas.

     Medida 19: Prioridad en vacantes a tiempo completo o ampliación de jornada para mujeres con contrato parcial, siempre que cumplan los requisitos del puesto.

     Medida 20: Cobertura escalonada de vacantes, favoreciendo la promoción interna y minimizando la contratación externa.

     Medida 27: En igualdad de condiciones, se priorizará la promoción de mujeres en áreas donde estén infrarrepresentadas.

     Medida 48: La plantilla tendrá derecho a 10 horas para asistir a consultas médicas tanto públicas como privadas que se irán incrementando en 13 horas en el 2026 y 16 horas en el 2027.

     Medida 49: La plantilla tendrá derecho a 16 horas al año, de permiso remunerado para acompañar a un familiar de primer grado de consanguinidad o afinidad a consultas médicas tanto públicas como privadas. En el caso de familias monoparentales el permiso será    de 20 horas al año.

     Medida 64: Flexibilidad en el uso del permiso por hospitalización de familiares, permitiendo su disfrute en días alternos.

     Medida 68: Se intentará flexibilizar el horario para situaciones de menores a cargo en la primera semana de guardería y para la primera semana de infantil (Semana de adaptación escolar) y se justificará la negativa.

     Medida 70: Permiso no retribuido para asistir a tutorías escolares o citas en centros asistenciales.

     Medida 73: Ayuda escolar de 90 € por hijos/as entre 3 y 16 años, y hasta 17 años si se justifican estudios.

     Medida 74: Ayuda de 120 €/año para estudios oficiales de empleados/as con salario inferior a 30.000 €/año (máximo 4 años).

     Medida 78: Ayuda de 300 € por matrimonio o constitución de pareja de hecho.

     Medida 122: Ayuda de 500 € para víctimas de violencia de género que necesiten cambiar de domicilio.

     

    Con la firma del Plan de Igualdad, comienza ahora la etapa más decisiva: su implementación y seguimiento. Desde CCOO consideramos fundamental tu implicación en este proceso.

    Súmate, participa activamente y forma parte del seguimiento del Plan de Igualdad en tu empresa. Juntos y juntas, avanzamos hacia un entorno laboral más justo e igualitario.

    Haz que la igualdad avance.

     

    Descarga el comunicado en PDF aquí

  • Canarias AL LÍMITE: La sobredimensión turística y su costo silenciado

    La pregunta de fondo es incómoda, pero inevitable: ¿quién se beneficia realmente del modelo turístico? ¿A quien representa la clase política cuando prioriza la construcción de nuevos complejos hoteleros frente a la protección de ecosistemas o el derecho constitucional a la vivienda?

    La imagen de Canarias como un paraíso turístico es una construcción deliberada, sostenida durante décadas por políticas públicas orientadas al crecimiento económico a corto plazo y por intereses empresariales que han hecho del “sol y playa” su mina de oro, sobrecargando las estructuras públicas y un territorio que es finito. Sin embargo, bajo esta fachada de prosperidad se esconde una realidad insostenible: la sobredimensión turística en las islas está llevando al límite no solo a su territorio, sino también a su población.

    Un crecimiento sin límites, es una planificación sin conciencia. Los sucesivos gobiernos autonómicos y locales han promovido un modelo de desarrollo económico centrado en el turismo de masas, sin establecer límites, sin ponerle puertas al campo. Esta fórmula nos ha llevado a tener como adornos paisajísticos, léase la ironía, esqueletos hoteleros sin terminar, como pasa en casi todas las islas, porque cualquiera estaba legitimado para usurpar el territorio mientras el objetivo fuese el próspero turismo y su crecimiento.

    Esto va de la mano de un crecimiento urbano descontrolado, una ocupación masiva y sangrante del litoral y una presión constante sobre los recursos naturales como el agua, el suelo y la energía. Lo más grave es que quienes promueven esta industria son plenamente conscientes: eligieron los beneficios de unos pocos frente a la dignidad y conservación de un territorio compartido. Y ahí seguimos inaugurando hoteles de lujo y aprobando macroproyectos turísticos de dudosa legalidad y sostenibilidad, mientras los planes de ordenación del territorio son ignorados o modificados a gusto de las grandes promotoras.

    La política ha actuado como cómplice facilitadora y no reguladora, aunque en los últimos tiempos quieran hacer parecer lo contrario, aunque como dice el dicho popular, “aunque la mona se vista de seda…” Pues vemos que los cambios legislativos de estos dos últimos años nos conducen a más de lo mismo, y expoliar el territorio a sus intereses privados. En lugar de cuestionar un modelo agotado que ahoga un territorio, se ha preferido subvencionar vuelos, flexibilizar normativas y atraer inversión extranjera a toda costa, incluso a costa del pueblo.

    ¿El resultado? Una economía altamente dependiente, vulnerable y que genera enormes desigualdades sociales. Un gran poder económico que marca la agenda pública, que revienta un territorio y a sus buenas gentes. Como ya pudimos ver a un Presidente a disposición de las grandes patronales, que hacía que mediaba en acuerdos laborales, con el único fin de complacer a sus amos. Acuerdos que ya aplicados no le han mejorado la vida a nadie ni ha repartido ninguna riqueza.

    Empresas que acumulan y pueblos que resisten, la historia de la clase obrera internacional. El sector turístico está en manos de grandes grupos empresariales (un secreto: muchos de ellos no radicados en Canarias) que obtienen beneficios multimillonarios mientras la riqueza generada apenas se redistribuye, parece que ha tenido que venir un cantante puertorriqueño, Bad Bunny, a decir lo que todos vivimos y nadie se atreve a alzar la voz, “quieren el barrio mío y que tus hijos se vayan”, ¿les suena? Los alquileres vacacionales, muchas veces operados por plataformas internacionales sin apenas regulación, han distorsionado y prostituido el mercado inmobiliario y vaciando comunidades completas. En respuesta, movimientos sociales, sindicales y ecologistas claman “¡Canarias no se vende!”. El encarecimiento de la vivienda, en parte provocado por la turistificación, la falta de políticas al respecto expulsa a los residentes de sus barrios y ciudades. Las recientes protestas masivas en las islas no son un capricho, son un grito de supervivencia.

    La pregunta de fondo es incómoda, pero inevitable: ¿quién se beneficia realmente del modelo turístico? ¿A quien representa la clase política cuando prioriza la construcción de nuevos complejos hoteleros frente a la protección de ecosistemas o el derecho constitucional a la vivienda?

    El relato empresarial y político habla de “la vaca que da leche”, “motor económico”, de “progreso” y de “empleo”. Pero el progreso no puede medirse en cifras macroeconómicas, sino en calidad de vida, en bienestar social y en una sostenibilidad real de un territorio que es finito. La actual sobredimensión turística no sólo compromete los recursos del presente, sino
    que se convierte en una hipoteca de futuro de las nuevas generaciones, nuestros hijos e hijas, nietos y nietas.

    Deberíamos caminar hacia un modelo turístico con límites y sentido, más que nunca, Canarias necesita repensar su modelo productivo con urgencia. Eso implica establecer techos de carga turística, diversificar la economía, recuperar el control del territorio y garantizar que el turismo beneficia a la mayoría y no a unos pocos. La sostenibilidad no debe ser un eslogan de campañas turísticas, sino una condición imprescindible para una sociedad y territorio que no pueden más.

    La alternativa, aunque la contraofensiva empresarial y política quieran llamarnos “turismo fóbicos”, no es eliminar el turismo, sino un turismo diferente: respetuoso con el entorno, limitado en volumen dándole valor a nuestro territorio y costumbres, y vinculado a una economía más equitativa y soberana. Solo así Canarias podrá dejar de ser lo que se ha convertido, “un decorado para turistas” y convertirse en lo que siempre fue y debería ser, “un
    lugar digno para vivir”.

    La cuestión no es si Canarias puede seguir creciendo turísticamente, sino si puede sobrevivir a ese crecimiento.