Categoría: Negociacion Colectiva

  • Artículo de opinión: La hostelería gallega necesita derechos, no excusas

    Por Iván Cordeiro Fernández-Noriega, secretario general de la Federación de Servicios CCOO Galicia

    La hostelería gallega necesita derechos, no excusas

    La firma del convenio de hostelería de Pontevedra supone un paso adelante en un sector que no puede seguir siendo sinónimo de precariedad. La hostelería es hoy uno de los motores económicos de Galicia: solo en agosto de 2024 superó los 71.760 personas afiliadas según datos de la Seguridad Social en el sector hostelero de Galicia, alcanzando este mes de agosto del año 2025 las 73.367 personas afiliadas (esto supone un incremento anual del 2.2% de un años para otro).

    Durante todo el año anual de personas cotizantes en Galicia a la Seguridad Social han sido de 62.486 personas en el año 2024 y 65.209 personas en el año 2025. Son cifras que muestran el peso cada vez más importante del sector de la hostelería en nuestra CCAA.

    Por otro lado según los datos publicados por el Instituto Nacional de Estadística (INE) y la Xunta de Galicia en el primer semestre del año 2025 el sector hotelero gallego obtuvo unos ingresos nominales de 165,5 M€, un 4,3 % más que en los seis primeros meses de 2024. Solo el pasado junio, el sector ingresó 46,9 M€, un 9,3 % más que en junio del pasado año (fuente Xunta de Galicia e INE).

    Pero el crecimiento económico no significa automáticamente una mejora de las condiciones laborales. Tras esos números hay plantillas sometidas a sobrecargas de trabajo, horarios partidos, presión constante, salarios ajustados y riesgos psicosociales que acaban enfermando a quienes sostienen con su esfuerzo este pilar económico cada vez más importante en Galicia. Por eso, cada avance en derechos es fundamental.

    En Pontevedra, CCOO junto con UGT hemos alcanzado un convenio que recoge una subida salarial del 7 % para 2024-2025, cláusula de revisión vinculada al IPC real, mejoras sociales (como permisos para acompañar a hijos menores al médico), y un reconocimiento histórico para las camareras de piso, que a partir de 2027 pasarán a una categoría superior en hoteles de 3 a 5 estrellas (no habiendo renunciado a alcanzarlo en el resto de hoteles de menores estrellas en el futuro). Se trata de conquistas reales que dignifican un sector que durante demasiado tiempo ha estado marcado por la precariedad.

    Es justo también reconocer la responsabilidad de la patronal de hostelería de Pontevedra, que entendió la necesidad de avanzar en un acuerdo equilibrado y asumió el reto de mejorar las condiciones laborales del sector. Esa actitud contrasta con la mantenida en otras provincias, donde el bloqueo y las propuestas regresivas siguen siendo la norma.

    Algún sindicato ha optado por no firmar este acuerdo, criticándolo públicamente a pesar de reconocer en privado las mejoras alcanzadas e instándonos a los demás sindicatos a firmarlo. Lo hacen como parte de su estrategia sindical, pero no puede olvidarse que, en la mesa, presentaron una oferta económica por debajo de la que finalmente se logró gracias a la presión y la firmeza de CCOO en la mesa. Criticar lo firmado sin reconocer las condiciones de partida es, como mínimo, una contradicción.

    Mientras tanto, en A Coruña la patronal bloquea avances y plantea propuestas que son un auténtico retroceso, como la eliminación del complemento por incapacidad temporal. Su argumento es la “alta tasa de absentismo” en la hostelería. Pero esa acusación es profundamente tramposa: bajo la etiqueta de absentismo incluyen bajas médicas justificadas, permisos legales o el ejercicio de derechos reconocidos. Una enfermedad no es absentismo. La conciliación no es absentismo.

    Lo que la patronal no quiere reconocer es que las propias condiciones del sector son las que enferman a las plantillas. La sobrecarga de trabajo, las jornadas partidas, la falta de descanso y la presión constante generan bajas laborales. En lugar de invertir en prevención y en mejorar la salud laboral, pretenden castigar a las personas trabajadoras eliminando derechos.

    Desde CCOO lo decimos con claridad: el futuro de la hostelería en Galicia no pasa por recortar derechos, sino por ampliarlos. El crecimiento del empleo turístico debe ir acompañado de convenios que protejan la salud, dignifiquen salarios y ofrezcan estabilidad. Lo contrario sería perpetuar un modelo insostenible que condena a la plantilla al agotamiento y al sector a la falta de profesionales.

    Avanzar en derechos, como se ha hecho en Pontevedra, es el único camino. Porque sin derechos no hay futuro digno para la hostelería gallega.

    Descargar artículo en PDF en castellano

    Descargar artículo en PDF en gallego

  • A hostalaría galega necesita dereitos, non escusas

    A hostalaría como motor económico

    A sinatura do convenio de hostalaría de Pontevedra supón un paso adiante nun sector que non pode seguir sendo sinónimo de precariedade.
    A hostalaría é hoxe un dos motores económicos de Galicia: só en agosto de 2024 alcanzou as 71.760 persoas afiliadas á Seguridade Social no sector hostaleiro, acadando en agosto de 2025 as 73.367 afiliacións, un incremento anual do 2,2 %.

    Durante o conxunto do ano, o número medio de persoas cotizantes foi de 62.486 en 2024 e de 65.209 en 2025. Son cifras que amosan o peso crecente do sector hostaleiro na nosa comunidade autónoma.

    Crecemento económico e realidade laboral

    Segundo datos do Instituto Nacional de Estatística e da Xunta de Galicia, no primeiro semestre de 2025 o sector hoteleiro galego obtivo ingresos de 165,5 millóns de euros, un 4,3 % máis que no mesmo período de 2024. Só en xuño de 2025, os ingresos ascenderon a 46,9 millóns, un 9,3 % máis que en xuño de 2024.

    Mais o crecemento económico non significa automaticamente unha mellora das condicións laborais. Detrás destes números hai cadros de persoal sometidos a sobrecargas de traballo, horarios partidos, presión constante, salarios axustados e riscos psicosociais que acaban enfermando a quen sosteñen co seu esforzo este sector cada vez máis importante en Galicia. Por iso, cada avance en dereitos é fundamental.

    Conquistas en Pontevedra

    En Pontevedra, CCOO xunto con UGT acadamos un convenio que recolle unha suba salarial do 7 % para 2024-2025, cláusula de revisión vinculada ao IPC real, melloras sociais (como permisos para acompañar fillos menores ao médico) e un recoñecemento histórico para as camareiras de piso.
    A partir de 2027 pasarán a unha categoría superior en hoteis de 3 a 5 estrelas, sen renunciar a estendelo ao resto de hoteis de menor categoría no futuro. Trátase de conquistas reais que dignifican un sector marcado durante demasiado tempo pola precariedade.

    A responsabilidade da patronal

    É xusto recoñecer tamén a responsabilidade da patronal de hostalaría de Pontevedra, que entendeu a necesidade de avanzar nun acordo equilibrado e asumiu o reto de mellorar as condicións laborais do sector. Esa actitude contrasta coa mantida noutras provincias, onde o bloqueo e as propostas regresivas seguen sendo a norma.

    Contradicións sindicais

    Algúns sindicatos optaron por non asinar este acordo, criticándoo publicamente a pesar de recoñecer en privado as melloras conseguidas e instando aos demais a asinalo.
    Fano como parte da súa estratexia sindical, mais non pode esquecerse que, na mesa, presentaron unha oferta económica inferior á que finalmente se logrou grazas á presión e firmeza de CCOO. Criticar o que se asinou sen recoñecer as condicións de partida é, cando menos, unha contradición.

    O bloqueo na Coruña

    Mentres tanto, na Coruña a patronal bloquea avances e propón retrocesos, como eliminar o complemento por incapacidade temporal. O seu argumento é a “alta taxa de absentismo” na hostalaría.

    Mais esa acusación é tramposa: baixo a etiqueta de absentismo inclúense baixas médicas xustificadas, permisos legais ou o exercicio de dereitos recoñecidos.
    Unha enfermidade non é absentismo. A conciliación non é absentismo.

    O que non queren recoñecer é que son as propias condicións do sector as que enferman ás traballadoras e traballadores. A sobrecarga de traballo, as xornadas partidas, a falta de descanso e a presión constante xeran baixas laborais. No canto de investir en prevención e saúde laboral, pretenden eliminar dereitos.

    Un futuro que pasa polos dereitos

    Desde CCOO dicímolo con claridade: o futuro da hostalaría en Galicia non pasa por recortar dereitos, senón por amplialos. O crecemento do emprego turístico debe ir acompañado de convenios que protexan a saúde, dignifiquen salarios e ofrezan estabilidade. O contrario sería perpetuar un modelo insostíbel que condena ao pessoal ao esgotamento e ao sector á falta de profesionais.

    Avanzar en dereitos, como se fixo en Pontevedra, é o único camiño. Porque sen dereitos non hai futuro digno para a hostalaría galega.

  • Asinamos convenio na hostalaría de Pontevedra: Mellores salarios e novos dereitos

    Vigo, 17 de setembro de 2025.– CCOO Servizos asinamos onte o convenio colectivo da hostalaría da provincia de Pontevedra para 2024-2025. O acordo supón un avance histórico para o sector, con melloras salariais, novos dereitos sociais e maior estabilidade para o persoal fixo descontinuo.

    O convenio establece unha suba do 7% en dous anos, con cláusula de revisión segundo o IPC, así como permisos retribuídos para o acompañamento médico de fillos/as menores e un novo marco de recoñecemento profesional para camareiras de piso, axudantes e auxiliares a partir do ano 2027.

    Tamén incorpora unha regulación que garante maior previsibilidade e ingresos mínimos para o persoal fixo descontinuo, reducindo a estacionalidade e fortalecendo a estabilidade laboral.

    Desde CCOO destacamos que esta sinatura supón un paso adiante cara a unha hostalaría máis digna e sostible.

    sinatura convenio hostalaría Pontevedrasinatura convenio hostalaría Pontevedrasinatura convenio hostalaría Pontevedra

    Circular: Feito! Mellores salarios e máis dereitos

  • CCOO firma el Convenio de Comercio General de Salamanca 2025-2027, que beneficiará a 10.000 personas trabajadoras

    El Convenio fue firmado en el día de ayer por CCOO y las dos patronales del comercio en Salamanca.

    Comisiones Obreras (CCOO) ha firmado el nuevo Convenio Colectivo de Comercio General de Salamanca, que estará vigente entre 2025 y 2027 y beneficiará a 10.000 personas trabajadoras en la provincia.

    El acuerdo contempla incrementos salariales del 3% en 2025, con carácter retroactivo una vez publicado el convenio, y subidas del 2% tanto en 2026 como en 2027. Además, se establece una cláusula de revisión salarial que permitirá aplicar un incremento adicional de hasta el 1% en enero de 2028 si la inflación acumulada entre 2025 y 2027 supera el 6%, asegurando así el mantenimiento del poder adquisitivo frente a la subida de precios.

    Avances en conciliación: “fines de semana de calidad”.

    Entre las principales novedades destaca la implantación de los “fines de semana de calidad”, una medida orientada a mejorar la conciliación laboral y familiar, tal como reclamaba el sector:

     

    • En empresas de hasta 5 personas trabajadoras, se procurará 1 fin de semana de calidad al año.
    • En empresas de 6 o más personas trabajadoras, se establecen 3 fines de semana de calidad anuales, asegurando el disfrute efectivo de al menos uno. Si la organización de la empresa impide los otros dos, deberá acordarse una compensación con la representación legal de las personas trabajadoras o, en su defecto, con la Comisión Paritaria del Convenio.

     

    Compromiso con la igualdad y la diversidad.

    El nuevo texto también incorpora medidas específicas LGTBI+, para garantizar entornos laborales seguros y libres de discriminación por orientación sexual, identidad o expresión de género en los centros de trabajo.

     

    “Este convenio avanza en la mejora de salarios, la conciliación personal y familiar y el poder adquisitivo de las personas trabajadoras del comercio en Salamanca”, subraya CCOO.

     

     

     

  • Indemnización por bajas voluntarias: ¿Utopía o derecho laboral?

    Hay dos razones generales por las cuales las personas trabajadoras deciden voluntariamente dejar su puesto de trabajo. La primera porque han conseguido uno mejor, donde se les paga mejor o se mejoran condiciones de conciliación familiar. La segunda, una práctica cada vez más extendida en las empresas, porque las personas terminan agotadas de un hostigamiento continuo hasta el punto de abandonar por salud su puesto de trabajo.

    Hay dos razones generales por las cuales las personas trabajadoras deciden voluntariamente dejar su puesto de trabajo. La primera porque han conseguido uno mejor, donde se les paga mejor o se mejoran condiciones de conciliación familiar. La segunda, una práctica cada vez más extendida en las empresas, porque las personas terminan agotadas de un hostigamiento continuo hasta el punto de abandonar por salud su puesto de trabajo. Es la nueva forma de despido improcedente pero sin despido y sin indemnización. Usaré un anglicismo para que sea más fácil su comprensión y asimilación de la sociedad, “Resignation Engineering”. La Ingeniería de la renuncia, diseñar todo de tal forma que el empleado sea quien se vaya por su cuenta.

    Como dato, el 41% de los accidentes de trabajo mortales se deben a patologías no traumáticas (infartos, ictus, etc.) Ya existe una relación demostrada con la exposición a riesgos psicosociales que derivan de la organización del trabajo.

    Para mí, por si les interesa mi opinión, lo segundo. Derecho Laboral. No lo veamos como una indemnización al uso, vamos a considerarlo una herramienta de equilibrio en las fuerzas dentro de las relaciones laborales y, a su vez, escudo de defensa para la clase trabajadora. Intentaré ser breve y conciso pero sin saltarme los pasos para poder generar debate, que es de lo que se trata.

    Como todos sabemos, las relaciones laborales nacen en el momento que se fi rma un contrato. La recién nacida relación ya nace viciada por dos cuestiones básicas, primero porque no somos libres de elegir el trabajo que deseamos. Desde el momento que trabajar no es una opción, la gran mayoría de la población de este país tiene que trabajar para poder subsistir, por lo tanto no es una opción, se pierde la libertad de elección. Seguro que nos suena el “estoy buscando trabajo de lo que sea”.

    Y segundo motivo porque tú no eres libre para elegir turnos, horarios, días de trabajo, lugar de trabajo, etc. Con suerte se cumplirá con el convenio colectivo, ¡benditos convenios colectivos!, pero el resto se va de tu control de elección. Y la necesidad te hará aceptar las condiciones que te pongan por delante, incluso sabiendo que vulneren tus derechos. Por lo tanto, las relaciones laborales nacen desequilibradas.

    ¿Por qué no darle a la clase trabajadora una herramienta que equilibre este desajuste? Yo entiendo que sería de justicia social que una persona pudiera desvincularse de su trabajo desde el momento que la empresa le vuelve su día a día un infi erno. En ese momento, si la persona decide extinguir su contrato voluntariamente, debería poder hacerlo sin enfrentarse a un futuro incierto. Debería tener una situación económica que le permita encontrar otro trabajo, donde pueda priorizar su salud a la necesidad y donde pueda desarrollarse como profesional. No sería lo mismo enfrentarse a una búsqueda de empleo con una indemnización similar a la del despido improcedente (empecemos a proponer por lo alto) que hacerlo sin nada y con la necesidad de volver a trabajar.

    No es solo por el dinero, que nos puede ayudar a la hora de encontrar otro empleo. Esta indemnización por baja voluntaria seguramente mejore las relaciones dentro de la empresa para evitar indemnizar a todas las personas que podrían querer abandonar voluntariamente. Se evitaría el “Resignation Engineering” por el simple hecho que hacerlo le iba a suponer el mismo coste, y todos sabemos que a las empresas les gusta ganar dinero, no perderlo. Ahí ya tenemos un punto a favor de todas las partes, se mejoraría el ambiente laboral, el respeto dentro de los centros de trabajo, sobre todo cuando hablamos de jerarquía, y cuando la empresa considere que es necesario despedir a alguna persona, por los motivos que estime, pues accederá a la legislación vigente, de lo contrario le iba a suponer el mismo coste. Esta mejoría interna de la empresa, seguramente, favorecerá a la productividad de las personas trabajadoras y así se lograría cambiar las dinámicas de muchas empresas que todavía siguen pensando que la explotación y la precariedad es el único camino para mejorar y se pondrían a trabajar en mejorar realmente a su plantilla para evitar abandonos.

    Por otro lado, las prácticas que se realizan en ese diseño de la renuncia, son estrategias que muchas veces, por no decir la totalidad de las veces, perjudican la salud de la persona afectada. Casi con seguridad esa persona llegará un momento que, indicada por un médico, se verá sumergida en una incapacidad temporal. Ya aquí tenemos a una persona que su trabajo le ha generado un perjuicio para su salud, que seguramente no quiera volver a su puesto de trabajo, que tendrá que volver por necesidad y se verá obligada a un proceso largo de recuperación para que, una vez incorporada, vuelva todo a empezar. Tener una forma de desvincularse de la empresa y que te permita un tiempo de recuperación y volver a encontrar empleo en el mercado laboral, sería una mejoría para las plantillas e incluso para las empresas.

    “Win/Win”. Más cuidado dentro de la empresa, más respeto, menos incapacidades temporales, más salud y mejor ambiente laboral. Sería una solución para que muchas empresas comiencen a tratar a sus plantillas como se merecen, como los que generan la riqueza y los benefi cios de la misma.

    Aunque sea por obligación, por no gastar dinero, a lo mejor le cogen hasta el gusto de cuidar a sus trabajadores y trabajadoras. Llámenme loco pero a veces tengo todavía esa esperanza.

    Hemos normalizado la utopía patronal y de gobiernos de derecha sobre lo que es o no el absentismo, usando los datos torticeramente para intentar convertir una mentira en realidad, para señalar de vagos y maleantes a las personas trabajadoras. ¿Por qué no vamos a debatir de la “baja voluntaria indemnizada”?

    Corren tiempos difíciles para la clase obrera en las islas. Es obligación abrir nuevos espacios de debates que nos den más recursos para poder equilibrar las relaciones laborales. El dejar de pensar en lo mal que te lo está haciendo pasar tu jefe para que te vayas nos dará la oportunidad de buscar otros objetivos que nos mejore como colectivo. Y colectivizar las luchas es el último escalón para poder desequilibrar la balanza de nuestro lado.
    Y ahora ¿es utopía pensar en una indemnización por baja voluntaria, o simplemente justicia social en un mercado laboral desequilibrado?