Hoxe, 10 de Marzo de 2017, conmemoramos o aniversario daquela tráxica
data de loita, pero tamén de honra e de dignidade da clase obreira
galega. Daquela, os traballadores e traballadoras da Bazán pelexaban
polo seu convenio colectivo, por un salario digno, contra a carestía da
vida, por mellores condicións de vida e polas liberdades democráticas.
Hoxe, 45 anos máis tarde, a cerna daquelas reivindicacións é a mesma:
seguimos loitando polos convenios colectivos, porque son o único
instrumento válido para mellorar as condicións laborais das
traballadoras e traballadores e porque con eles se aplica a primeira
repartición da riqueza nas empresas.
Por iso agora é máis importante, se cabe, a negociación colectiva. E por
iso a patronal está menos interesada nela. A economía recupérase e
estase a xerar riqueza, pero a súa distribución é inxusta: as rendas
salariais perden peso fronte aos beneficios empresariais. Van aló case
nove anos de crise e de nefastas políticas que non nos sacaron dela; e,
sobre todo, dúas reformas laborais deixan tras de si un mercado de
traballo deteriorado, emprego escaso e precario, salarios desvalorizados
e unha negociación colectiva desposuída da súa antiga forza.
Que
saiba a patronal que daremos a batalla convenio a convenio, empresa a
empresa, para recuperar a negociación colectiva. Temos capacidade de
mobilización e temos propostas para frear a perda de poder adquisitivo
dos salarios e para repartir de maneira negociada a produtividade.
Medidas, por exemplo, como as recollidas nos Acordos Interconfederais de
Emprego e Negociación Colectiva.
Sen convenios non hai nin
emprego nin salarios dignos e a recuperación económica non será sólida
nin xusta. Sen negociación colectiva, a maioría social que carga cos
efectos da crise non recuperará os niveis de vida anteriores.
Galicia
é hoxe máis pobre, máis inxusta, máis desigual. Temos peores servizos
públicos e menor protección social que ao comezo da crise. Necesitamos
máis e mellores empregos. Necesitamos anular os devastadores efectos de
dúas reformas laborais e de case nove anos de axustes e recortes.
O
Goberno galego debe liderar un novo modelo de crecemento económico
equilibrado e duradeiro, respectuoso co medio ambiente, condición
necesaria para que creza a produtividade. Só nesas condicións a
sociedade galega ampliará o seu horizonte de desenvolvemento e de
cohesión social.
Este novo modelo de crecemento debe asentar na
formación ao longo da vida, na innovación e na industria, na creación de
emprego estable e con dereitos, na protección ás persoas desempregadas e
na igualdade entre mulleres e homes. Tamén ha contar con garantías para
a protección da saúde no traballo, para asegurar condicións de vida
dignas, con medidas para que as pensións, a educación, a sanidade ou a
atención ás persoas dependentes sexan dereitos consolidados.
Porque eles foron hai 45 anos, somos. Pola loita que fagamos, serán.
VIVA A CLASE OBREIRA GALEGA!!
VIVA O DEZ DE MARZO!!
VIVAN AS COMISIÓNS OBREIRAS!!
DANIEL E AMADOR, NA MEMORIA!!
