Cando falamos de
brecha salarial nosa cabeza vai a «as mulleres cobran menos que os
homes por igual traballo» exclusivamente, sen mirar outros factores
que inflúen directamente nesta diferenza.
O primeiro que temos
que reflexionar é que a brecha salarial é unha discriminación
directa cara ao sexo feminino e vai aumentando coa idade. Que
significa isto?, é ben sinxelo, a brecha salarial aumenta a medida
que o fai a idade das traballadoras, e non deixa de crecer desde os
30 ata a idade de xubilación, o que terá consecuencias nas pensións
do futuro. Ao chegar a idade de xubilación os homes cobrarán máis
que as mulleres co que nos atopamos ante unha circunstancia tan real
como denunciable e é o empobrecimiento da muller unha vez finalizada
a súa etapa laboral
E por qué? Na nosa
sociedade a muller segue encargándose das responsabilidades
familiares e tanto a maternidade «real» como «a potencial» seguen
sendo condicionantes para atopar emprego ou permanecer nel. Para
solucionar isto é necesario que dunha vez haxa unhas políticas
públicas sociais tanto para maiores como para menores que permitan o
desenvolvemento profesional das mulleres e se deixe de encadrar á
muller como coidadora ou como responsable do fogar. É necesario
fomentar e sensibilizar na corresponsabilidade.
Tamén é certo, que
o menor salario das mulleres obedece, non tanto aos factores
controlados na negociación colectiva como a outro tipo de factores
que deben ser tidos en conta e que van desde o tipo de xornada, a
ocupación, o nivel de estudos, a idade ata a modalidade de contrato.
A crise económica tivo un efecto negativo tanto no emprego masculino
como no feminino, sendo este último o máis afectado pola
precariedade. As mulleres son as que ocupan o primeiro posto en
contratación a tempo parcial xa que non só traballan menos horas
senón que a remuneración por unha hora a tempo parcial é inferior
a remuneración por unha hora a tempo completo.
A ocupación das
mulleres concéntrase en sectores feminizados onde as remuneracións
son máis baixas e a posibilidade de formación está moi limitada.
Debemos esixir actuacións públicas encamiñadas ao investimento
público para a profesionalización e mellora de cualificación a
través da formación destes sectores como son hostalaría, comercio,
telemarketing? coa finalidade de incrementar o seu valor engadido.
Tampouco debemos deixar de mencionar outra realidade e é que un
maior nivel de formación das mulleres non se traduce nun maior
salario medio. Isto confírmanos que con independencia do nivel de
formación, a diferenza salarial persiste e aumenta. Por último para
combater esta situación de desigualdade e discriminación nas
condicións laborais e salariais hai que adoptar medidas para
fomentar o emprego de calidade entre as mulleres e que impulsen a
contratación a xornada completa desde o inicio, hai que facer
cumprir a obrigatoriedade de negociar plans e medidas de igualdade
nas empresas e hai que desenvolver políticas que faciliten a
conciliación da vida laboral, familiar e persoal que contribúan á
permanencia das mulleres no mercado laboral, posibilitando así o seu
desenvolvemento profesional.
Berta Fernández
Secretaria de Muller e Igualdade de CCOO Servizos Castela e León.